Woensdag 28 oktober

En om 10 over 9 gingen we op pad. Vlakbij het strand stopten we even om elkaars hals en de achterkant van onze armen en benen in te smeren met zonnebrandcreme. Toen gingen we op weg. Ik had er echt zin in. Iets nieuws wat we nog niet gedaan hadden, ook niet drie jaar geleden. We liepen langs de "strandtent" waar we de massage hebben gehad, de strandtent waar we de 4 bezoekdagen met onze Compassion kinderen vertoefd hebben, en zo richting onbekend strand. We kwamen langs enkele gigantische resorts, vergelijkbaar met Turkse "All-inclusives". Op gegeven moment waren het alleen maar palmen op een duinstrook met onbewoond achterland.

Onderweg stopten we soms even om foto en/of video te maken, om een slokje water te drinken of te spelen met de wind: flessedop op zijn kant leggen en de wind zijn gang laten gaan. Zo dop rolt tientallen meters door, zelfs tegen duin op. Om 5 over half 11 kwamen we aan bij het meer. Hat was veel kleiner dan op Google Maps, dus ik dacht dat alle kite-suffers aan het begin zaten vanwege de wind.
Eerst liepen we van het strand gezien linksaf de over langs totdat we bij een strandtenst kwamen, die open was. Het bleek later de enige te zijn.


We bestelden twee coco verde en gingen even uitrusten onder het genot van de dit keer bijzonder frisse, lekkere kokosmelk met uitzicht op een hele 'kudde' kite surfers.

Na een half uurtje ging ik eens op verkenning om te kijken wat er na de bocht ligt. Nou, de rest van het meer niet. Het was meer moeras met hier en daar kleine beekjes. De "wegen" en paden ware wit zand. Zelfs door de sandalen heen kwam de hitte naar mijn voeten en de rest van de omgeving leek letterlijk op een sauna. Maar ik had er geen last van. Ik vond het zelfs wel leuk even dit verzetje in een vreemd landschap wat ik niet eerder kende. Op gegeven moment besloot ik terug te gaan maar via ander paadje. Door de zon had ik goed richtingsgevoel. Ik kwam op gegeven moment bij een heuvel en die ging ik maar eens op, zover als ik komen kon.

De top kon ik niet bereieken door dicht struikgewas, juist bovenop. Maar vanaf het punt wat ik bereikte kon ik toch een mooie overzichtsfoto maken,
Na foto en video opname ging ik de heuvel weer af en boog naar links een pad op naar wat "nieuwbouw-huizen":  enkelsteens muren, geen ramen, goolfplaten dak. Er liepen enkele kippen rond. Een eindje verder kwam ik bij een pittoresk huisje in het palmgroen (zie foto) en na de stukje doorlopen kwam ik weer op het weggetje naar het meer. Ik heb ca. drie kwartier gewandeld en toen was ik bij Liesbeth terug.

Rond half een bestelden we menu. We verwachtten de menu kaart maar kregen de waar in nature te zien. We kozen kip met rijst, frites, farofa en salade. Het was erg lekker. Wel moesten we met onze rug in de wind zitten want anders was de helft vand e rijst op je vork over de tafel gewaaid. Het blies er echt over. In de schaduw werd het haast "koud" Een half uurtje nadat we de lunch op hadden gingen we het natuurbad in. Het water kom goed 30 graden zijn. Maar het was ondiep en liep uitermate langzaam af. Om in het diepere, te zwemmen water te komen, heb je kan overvaren te worden door een kit-surfer. Dus was het meer dobberen in het water. Wel lekker om even af te koelen. Zeker rond het middaguur.

Na de "zwempartij", die van korte duur was, gingen we in de zon even opdrogen, lezen, en nog een Coca-Cola bestellen. Een blikje maakte we leeg en na een half uur het tweede blikje. Even over drieën gingen we opbreken om naar het afgesproekn ophaalpunt te gaan. We waren tein minuten voor de afgesproken tijd. En we wachtten tot half vier, tot tien over half, tot kwart voor en begonnen een beetje bezorgd te raken. Niet raar na de taxi affaire bij aankomst. Tien voor vier kwam de tuinman, niet met een blauwe Buggy, maar witte. Omdat het inmiddels vloed was geworden, konden we niet langs het strand terug, dus gingen we dwars door het landschap, over duinen, dan weer stukje normale weg, dan weer short-cut door het zand. We gingen sons bijzonder schuin en we werden op gegeven moment gewaarschuwd voor hobbels. Dan moest je half zitten/staand meegeven. We hebben dus een avontuurlijke buggytour gehad van klein half uurtje. Hoeven we die dus niet meer en doen:)


's Avonds zijn we op de Pousada gebleven. Er waren twee nieuwe menu's "in de aanbieding" we kozen het zalm menu: Gebakken zalm moot met zoute meegebakken spercieboontjes , koude bietblokjes en wat lenteuitjes met limoen. Erg lekker was het. En er staan zelfs desserts op het menu. Dat is in Brazilie een unicum, althans in de Ceara streek. Liesbeth nam gegrilde banaan met een bepaalde gegrilde kaas met kaneel, suiker mengsel voorzien van knapperige "korst".

Na het eten was het tijd voor schrijven van deze blog. Het was een geweldige, beetje avontuurlijke dag. Echt genoten.

Dinsdag 27 oktober

Vandaag zijn we even over half negen aan het ontbijt gegaan. Nog steeds kalm aan doen met al die laxerende sapjes en lekkernijen. Na het ontbijt zijn we op de pousada gebleven en hebben de tijd besteed aan lezen, foto's van de prachtige bloemen maken, zwemmen, muziekje luisteren onder zon-dim scherm. We hebben allebei weer lekker kleurtje opgedaan.

Rond 13.00 uur zijn we bij Marcel een broodje gaan eten en Marcel was aanwezig en maakte van de gelegenheid gebruik om lekker Nederlands bij te praten. Tegen tweeën gingen we richting strand en liepen eens de andere kant op, richting Fortaleza. Op dat stukje lagen verschillende jangada's, typische Braziliaanse vissersbootjes van de NO-kust (Pernambuco - Belem zo ongeveer, en zeker ook in Cumbuco).

Op de pousada zag ik een leuk heel gedetailleerd model van de jangada. En vorige week had ik al eens nagevraagd waar die vandaan kwam. De volgende dag, woensdag de 21e was de maker op de pousada in de namiddag en had ons opgewacht om een afspraak te maken. Hij kon voor ons een jangada maken en "no cure no pay" komen laten zien. We spraken af voor donderdag 22 oktober om 17:00 uur, want dan zouden we wel van de bezoekdag, met Lucas, terug zijn. Die donderdag kwam hij met hetzelfde bootje als hier op de foto, met dat verschil dat het bootje van de pousada al 10 jaar in weer en wind op de bar staat. De bouwer vroeg of ik film kon maken van uitleg en instructie voor montage thuis. Het was een amusante kleurrijke man met duidelijk twee rechterhanden.

De video die ik heb gemaakt van zijn demontratie stond ook al op internet, verzorgd door een kennis van hem: https://youtu.be/Ovk-bUj8zGQ.
En een leuk filmpje wat laat zien hoe hij met zijn verlamde vriend die jangade modellen bouwt: https://youtu.be/6CGD6KOnbAw

Het is door alle toerisme lastig om leuke souvenirs te vinden en we houden niet van Brazilaanse kleding made in Indonesia, China of HongKong. Dit bootje vond ik zo geinig, helemaal handgemaakt elk bootje iets anders, omdat het handwerk is.

Nadat we zeiden accoord te gaan met de aankoop, wat hij natuurlijk verwacht had, kwam de graveerpen erbij en moesten we teksten voor op de boot opgeven: We hadden al bedacht "Fred & Liesbeth  - Cumbuco 2015", maar de boot heeft twee zijden en de maker wilde duidelijk ook zijn stempel erop drukken dus is het "CAPITAO Fred  e  Liesbeth ..etc geworden. We hebben wat zijn  creativiteit gestuurd en het resultaat is heel uniek!. Ik kan er echter geen foto van laten zien want de boot werd voor vervoer naar Nederland ingepakt. Hij had een doos bij zich ter grootte van ongeveer een bierkrat. En vol trots zei hij: "Groot he? Maar let op: shoe box" Gelukkig heb ik het inpakken ook gefilmd en thuis maak ik er een youtube van "Boxing and unboxing Jangada model". Waarom ik dit verhaal uit het "verleden" nu vertel, is omdat ik die woensdag en donderdag wilde focussen op het bezoeken van de kinderen.

Enfin, terug naar vandaag. Na het klein stukje lopen tichting Fortaleza liepen we terug, met wind in de rug naar de uitspanning met rode parasols waar we eerder hadden gezeten. Afgelopen vrijdag zaten we er ook en zagen we een masseuse. En Liesbeth had wel interesse, dus ging ik vragen wat het kostte: 30R$ voor half uur, 50R$ voor een uur. We zeiden dat we de weer erop zouden terug komen. Maar gisteren was ze er niet. Echter tegen vieren kwam er onverwacht toch een masseuse. Toch niet voor niks geweest. Alleen "drong een vrouw voor", maar ze had de dag tewvoren al gereserveerd. Dus gisteren reserveerde wij om 15:00 uur vandaag. Liesbeth is een uur aangepakt met volledige massage. En ik wilde wel een half uur alleen rug en schouders. Nou, nou, dat was een stevige massage zo nu en dan echt pijnlijk. Maar nu zit alles lekker los.

Na de massage zijn we weer naar de pousada gegaan. En ik vroeg of ze de zwerfkatten nog ging voeren. Ik wilde graag mee voor video. Dat was geen probleem. We spraken kwart over vijf af. Dus na wat drinken stapte ik op met camera en wachtte totdat Zizi ook zover was. De youtube komt eraan als we weer in Nederland zijn.

's Avonds zijn we rond half zeven richting Coiote Restaurant en pizzeria gelopen. We bestelden er een pizza "pizziola" en ider zo een halve pizza (kingsize formaat) is meer dan genoeg. Ik blij erbij voor pizza's in Cumbuco is Coiote pize de topper ze hebben nog steeds een houtgestookte steenoven, maar nu achter de keuken, i.p.v. aan het begin van het terras als blikvanger, op last van de overheid verwijderd (zie Vrijdag 23 oktober). En ook nu weer was de pizza voortreffelijk. Thuisgekomen was het tijd voor schrijven van deze blog.

Maandag 26 oktober

Zoals de dag begon, lijkt heel veel op gisteren. Na het wat late ontbijt gingen we richting Cumbuco met rugzak voor handdoeken, boeken, zonnebrandcreme, brillekokers. We gingen eerst even winkeltjes kijken en Liesbeth zag een leuke korte broek. Maar die kochten we nog niet omdat door de andere stoelen, ligbanken, ed. kan Liesbeth wel een massage gebruiken. En ik mis de massage van de fysiotherapeut voor mijn schouders. We wisten waar afgelopen vrijdag een masseuse met een klant bezig was en dat zag er goed uit. Helaas was ze er niet op maandag. Alleen vrijdag, zaterdag en zondag. Dus besloten we maar gewoon op het strandterras te blijven zitten en bestelden twee  "coco verde". We gingen wat lezen totdat het zo warm was dat we het zwembad opzochten. Het schijnt zelfs iets unieks te zijn: een zwembad direct aan zee. Ook Fortaleza is zo'n zwembad, vertelde een politiemand uit Belo Horizonte die een week op vakantie was in Fortaleza en vandaag een uitstapje Cumbuco maakte. Dat was al de tweede politieman die we deze vakantie onmoet hebben die redelijk Engels kennen.

Na het zwemmen gingen we in de zon even opdrogen, wat best snel gaat, en hebben we lunch besteld. Aangezien we beide met darmproblemen lopen en er vanochtend medicijn voor hebben gehaald. Kozen we voor één eenspersoonsmenu voor twee en bestelden we er opnieuw twee koksnoten bij. We hadden gezegd dat we de friet en salade er niet bij hoefden. Toen kwam er een bordje met kommetje witte rijst en een gebakken kipfile. Voor dat moesten we 50R$ afrekenen. Rond half vier kwam er toch een masseuse. Dus dacht Liesbeth: "Dat kan nog wel". Maar er kwam een vrouw die redelijk Engels sprak en leek voor te dringen. Maar dat was niet zo. Ze had gereserveerd. Dat werd te laat dus hebben we voor morgenmiddag afgesproken.

Rond kwart voor vier zijn we weer naar de Pousada gelopen en daar even lekker gaan douchen.
Even na vijven ben ik met de camera naar de "achtertuin" van de pousada geen lopen en hieronder staan een paar plaatjes van de duinen.

Maar eerst ook een plaatje wat ook Cumbuco is en een foto van het goede werk dat Zizi, de serveerster en gastvrouw van de pousada, doet voor de zwerfkatten, om te proberen ze uit het huisvuil te krijgen.

Na de korte duinwandeling met fotoshoot ben ik teruggegaan en rond 6 uur zijn we de korte broek
gaan kopen en nog wat souvenirs en toen gaan eten bij A.C.L. Ter vergelijking hadden we bij een "A.C.L" restaurant in het dorp twee eenspersoonsmenu's met drinken voor dezelfde prijs als die middag voor de eenpersoonsmaaltijd met z'n tweeën. Kun je nagaan dat eten op het strand twee keer zoveel kost. Na de avondmaaltijd zijn we nog een beetje gaan rondslenteren, kijken naar de voetballessen voor jonge jongens in een "kooi" op het dorpsplein. En er waren kinderen al dansend helpen een springkussen leeg te laten lopen

Zondag 25 oktober

Vandaag is het qua nieuws niet veel anders dan gisteren. We ontbijtten iets eerder dan gisteren en ik nam voorzichtig iets meer dan de toast: nu een banaan erbij en een wit broodje met hard gekookt ei. Nog geen koffie. Tijdens het ontbijt zag ik een kolibri met zijn spitse snavel in een kelk van een grote gele bloem op paar meter afstand van de ontbijtterras. Die zitten hier dus ook.

We zijn toen het dorp in gelopen en een stukje over strand en terug. We hoopten dat de winkeltjes open waren om wat ideeen voor souvenirs te vinden. Bijna als was nog dicht. Dus liepen we terug en gingen op de pousada lekker zwemmen en boek lezen. Rond 13:00 uur gingen we wederom het dorp in om te lunchem bij een restaurant, waar we nooit eerder geweest zijn. We hadden al opgemerkt dat er eigenlijk altijd mensen zitten te eten. En meest Brazilianen. Twee goede redenen om het eens te wagen.

Nou, het resultaat is dat we er zeker nog eens naar terug gaan. Liesbeth had zin in een pasta en koos een bami-vormige spaghetti met Tonijn-chapignon saus. Die was heel lekker. Ik wilde het nog rustig aan doen en nam gebakken visfilet met witte rijst en gebakken groenten (blokjes aardappel en wortel met nog wat paprika en witte kool). Dat viel goed en smaakte lekker. De vis was zelfs de lekkerste die ik hier gegeten had. Ik weet niet wat de soort vis was. Op het menu stond "peixe". Als drinken namen we ieder een kokosnoot (coco verde) En toen hadden we samen voor 20 Euro gegeten en gedronken.

Na de lunch hebben we nog een tank van 5 liter water gekocht en zijn weer naar de pousada gegaan. Het was vandaag erg warm want er was weinig wind. Raar, nietwaar, dat je stevige wind gaat missen :) Nog wat gezwommen, muziek geluisterd, gelezen, kortom rustdag en 's avonds een klein hapje in de Pousada: Liesbeth een wrap met "zeer vlaamse frieten" en ik een Thaise kokos soep met brood. En daarna bij het geluid van krekels heb ik de blog aangevuld.

Zaterdag 24 oktober

Vannacht hebben we beiden niet opperbest geslapen. Allebei last van darmkrampen en diarrhee. Dus we besloten op de pousada te blijven. Lekker luieren op de ligbedden, wat zwemmen tussendoor om af te koelen, lezen, muziekje op het hoofd, etc. Als lunch besloten we een red snapper met lime sauce en tapioca parels met daarbij een bakje witte rijst. Als drankjes namen we simpel Coca-cola. Ik heb ook de tijd maar wat gedoofd met foto's van bloempjes te maken en een prachtige palmboomsoort.



Later op de middag waren een Braziliaans stel en een japanner uit Londen met elkaar. Er was vandaag relatief weinig wind dus werd het in de middag erg warm en gingen we het water in en raakten met de anderen in gesprek. Het ging over de verschillende talen, hoe het geregeld was met gezondheidszorg in Brazilie, Engeland en Nederland. Na een tijd interessant gesprek over van alles begonnen we "op te lossen" en zijn we allemaal het water uitgegaan. Het avondeten was voor mij thee en toast en Liesbeth bestelde een wrap. In plaats van veel vertellen, wat niet te vertellen was, voeg ik wat foto's van de pouasada 0031.

Vrijdag 23 oktober

Vandaag is het geworden wat ik gisteren dacht. Er valt dus deze dag niet veel te vertellen. We zijn een klein uurtje later aan het ontbijt gegaan dan de dagen hiervoor. Daarna zijn we even boodschappen gaan doen: een fles Fanta en een fles Kuat (guarana). Daarna zijn we teruggegaan om de rugzak in te pakken voor strand: handdoeken, zwemkleding, zonnebrand, boeken, flesjes water, en portemonnee. En dus liepen we de rechte weg naar het strand en gingen op het strand linksaf. Een stukje verder, 100-200 m, was de uitspanning waar we drie jaar geleden ook eens geweest waren. Toen hadden ze hemelbedden, maar nu is dat vervangen door een gigantisch zonnedak in een L-vorm gebouwd waaronder tafels met stoelen stonden, i.p.v. setjes van twee tafeltjes aan elkaar met vier stoelen en een parasol van riet.

We zochten een geschikt tafeltje en hadden alle keus, want het was heel rustig op het strand. We gingen ons verkleden en besloten eerst te gaan zwemmen in zee. Ja, dat is mogelijk als je door de branding heen "breekt" tot je tot borst/schouderhoogte in het water staat. Daar dient de zee, maar de golven rollen niet om, althans op uitzondering na. Dat ervaarde ik 'smiddags. Toen we na ongeveer kwartiertje zwemmen naar onze stek terugliepen. We bestelden twee kokosnoten en gingen lekker boek lezen. Later in de ochtend ging ik nog even de zee in. Kan er niet genoeg van krijgen. Toen ik terug kwam bestelden we als lunch wat fingerfood: een bakje friet en schaaltje met 12 gekuide visballetjes die er als bitterballen uitzagen, met een tonic en een guarana. Met het warme weer heb je er ook genoeg aan. Na de lunch zijn we samen het zwembad wat ze drie jaar gelden nog niet hadden, maar nu wel. Wel grappig eigenlijk: in een zwembad, dat praktisch op het strand staat en uitzicht op zee, liggen dobberen. Daarna zijn we nog wat gaan lezen en ben ik tussendoor nog een derde keer de zee in gegaan. En toen verrast door een golf, die al ging rollen in het diepere gedeelte ging rollen. De golf sleurde me richting strand en dee me kopje duikelen. Nou, ik heb mijn thalassobehandeling wel gehad; het zeewier zat onder mijn horlogeom mijn pols gewikkeld. Toen had ik wel genoeg van de zee en ging "aan land" om op te drogen.

Rond kwart voor vier liepen we over het strand naar de opgang van de weeg naar de pousada. Daar lekker gedouched, wat gedronken en begonnen aan deze blog.

's Avonds zijn we weer eens naar "Coyote Pizza" gegaan waar we drie jaar geleden ook enkele keren geweest zijn. Ik bestelde weer de zo lekkere "quatro queios" pizza en Liesbeth een salami pizza. Ze waren net zo lekker als drie jaar geleden, terwijl de stenen hout oven er niet meer stond. Op last van de regering afgebroken, omdat het open vuur was in de "strandstreek". Het was veel pizza en we herinnerden ons dat we destijds samen een pizza bestelden met een kleine salade erbij. Gaan we volgende keer zeker doen. Want we moeten zeker een keer terug. Terwijl we zaten te eten, zaten er een stel achter ons aan een tafeltje eten. Ik wist dat ik haar kende. Volgens mij werkt zij als manager bij Coyote pizza en hebben we drie jaar geleden een emotionele ontmoeting gehad omdat we vertelden waarom we in Cumbuco waren.    Dus ik trok de stoute schoenen aan en toen de pizza op was, stond ik op en liep naar haar toe. In Engels vertelde ik langzaam onver drie jaar geleden en dat ze erg op de vrouw leek bij wie we betaalden. Ze was even perplex; wat moest ze hiervan denken. Ik zei dat ik het misschien mis had maar dat ze erg op die vrouw van drie jaar geleden leek. Een paar minuten later kwam ze naar onze tafel en had een andere, oudere man van een tafel gehaald, die beter Engels kan. Het bleek een spanjaard te zijn en hij hoortde mijn verhaal aan en vertelde het haar. En toen werd het haar duidelijk en er stonden weer tranen in haar ogen. Ze herinnerde het opeens. We hebben nog even nagepraat en ze vroegen hoe lang we hier bleven. We zeiden nog anderhalve week. We moesten nog eens terugkomen. De spanjaard is zeer regelmatig in Coyote pizza. Hij stelde voor dat we dan misschien samen een tafeltje nemen. Bij wat navragen bleek de spanjaard in Mexico een keer een wildvreemde geholpen heeft wat goed uitpakte.

Leuk zo'n slot van de dag. Knipoogje uit de hemel.

Donderdag 22 oktober

Vandaag was de laatste bezoekdag, aan Lucas. We waren verbaasd, eigenlijk teleurgesteld, dat we om 10 uur nog zaten te wachten. We hadden om 9:20 een bericht ontvangen dat ze er aan kwamen. Rond 10:10 uur kwam de taxi. We hoorden, dat het programma dit keer anders ging. We zouden niet naar het project en Lucas' huis gaan, maar direct naar de bekende uitspanning in Cumbuco, waar Lucas, zijn oma, de Compassion facilitator voor de Caucaia regio en een medewerkster van het project zaten te wachten op ons. Tijd voor begroeting met knuffels, etc. Lucas is behoorlijk veranderd, in rapper-stijl. Zijn oma niet, volgens mij had ze zelfs dezelfde zondagse kleding aan als drie jaar geleden. Na deze begroeting bestelden we drinken. Onder het nuttigen daarvan bespraken we even de reden voor deze invulling van de dag en vanwege privacy redenen ga ik er niet in detail over schrijven. Natuurlijk vraag je dan hoe het is. Veel krijg je er dan niet uit, Lucas is een  verlegen gesloten joch die echt tijd nodig heeft om zich een beetje open te stellen.

Al snel gaf Lucas aan dat hij graag wilde gaan zwemmen in het zwembad. Dat is natuurlijk geen probleem. Ik had mijn zwembroek al aan en nadat Lucas zich snel had omgekleed gingen we lekker zwemmen. Liesbeth en Denise, de vertaalster liepen mee, Liesbeth voor wat foto's en video, Denise voor vertaling natuurlijk. Na een tijdje ging Liesbeth terug naar oma en de twee Compassion dames. Lucas had er zin in: onderwater zwemmen, borstcrawl al net zo onrendabel als Bruno. Van Denise hoorde ik dat de kinderen in Brazilie geen zwemles krijgen. Dat was wel te merken. Ik heb een tijdje geprobeerd hem de rugslag te leren, maar dat ging niet even in een uurtje. Het intrekken, wijd, sluit was meer ongecoordineerd spreid, sluit, intrekken met knieen strak tegen elkaar. Ik had Lucas schouders en rug ondersteund, maar toch zette hij zich schrap en trilde helemaal. Dus gingen we tikkertje doen. Dat was het meest succesvolste vertier in het zwembad. We zijn wel bijna een uur in het water geweest. Als er wat te vertalen was, zat Denise aan de kant op een ligstoel om haar rol te vervullen.

Ondertussen heeft Liesbeth gelegenheid gehad voor diepgaande gesprekken met de Compassion facilitator die prima Engels sprak en van origine uit Rio de Janeiro kwam, en met de andere twee vrouwen. Wat je dan te horen krijgt is eigenlijk niet te geloven. Lucas is in zijn leven zoveel ellende tegengekomen dat het eigenlijk niet te geloven is. Wonen bij je oma die je eigenlijk als je moeder ziet, je opa waar je gek op was doodgeschoten op je verjaardag een aantal jaren terug. Deze knul zal nog veel hulp nodig hebben en gelukkig zijn ze zich dat op het project ook van bewust. Verder hebben we het gehad over het werken op zo'n project en hoe fijn het is voor een kind dat zijn/haar sponsorouders op bezoek komen. Het geeft ze de mogelijkheid te leren/weten dat zebelangrijk zijn. Dat is bijzonder omdat de meeste van deze kinderen niet gezien zijn en afgewezen worden. Hoe goed is het dan dat er mensen voor jouw zelf komen dat geeft een boost. Natuurlijk  snapt zo'n werker dat we het niet uit onze mouw schudden het geld dat dit kost en dat proberen ze ook de kinderen te leren. Maar ja, je staat daar wel komend uit Europa en dat is iets wat voor hen echt een andere wereld is die zij zeker niet kennen. Het is dan ook best bijzonder om te zien hoe blij ze zijn met de aandacht die ze zo'n dag samen uit krijgen. Maar we kwamen er ook achter dat geen geld hebben niet perse betekent dat je ongelukkig bent en andersom ook niet. Deze ontmoetingen en zo met elkaar kunnen spreken is bijzonder en verbindt! Dus het was emotioneel deze dag, zeker ook omdat Lucas, het kind dat we nu het langste sponseren, een kind is met een giga rugzak en je vandaag een beetje lol hebt kunnen brengen en dat is mooi.

Na het zwemmen zei Lucas dat hij wel honger begon te krijgen, wat wel logisch was, want het was onderhand middag. Voor het eten kwam lieten we Lucas zijn kadoortjes uitpakken. Voetbal en Engels zijn z'n favoriete vakken dus de voetbal was schot in de roos, maar ook de Fei-shirts vond hij cool, omdat ik die ook droeg.

Terwijl Lucas zo bezig was, kwamen de borden op tafel en moesten we voortmaken. Onze twee Engels sprekende dames waren even naar toilet, dus hadden we moeite met uitleg van bepaalde kadootjes. Achteraf heeft Denise nog bijgepraat terwijl het eten werd opgediend. Dit keer hadden we gekozen voor wat kleinere schotel van nu vis en vlees, met gebakken groeten en farofa, met aanvullend "griekse rijst" en frietjes. Dit keer ging het schoon op en vooral oma liet het zich heel goed smaken.

Na de lunch wilde Lucas naar zee, maar niet zwemmen. Het werd minimaal pootje baden en Lucas vond het leuk om onze namen met zijn voet in het zand te schijven, met zijn naam er onder. In eerste instantie deed hij het te dicht bij het water, dus na de eerste twee letters werd zijn schrijven al weggespoeld. Dus heeft hij het hogerop wel voor elkaar gekregen.

Toen we van de korte strandwandeling terugkwamen was er wel animo voor water om te drinken. En toen had Lucas wel zijn in een balletje trappen met me. Dus heeft Lucas de bal opgepompt, na wat hulp, met in elkaar zetten van de pomp. We zochten een grasveldje achteraan, waar we niemand zouden storen. We begonnen met bal over en weer spelen. Dat ging nog wel, zelfs met blote voeten, al is dat niet favoriet voor em. Maar toen vroeg Lucas me om de bal af te pakken. Dat lukt me dus totaal niet. Wat is dat jong snel en lenig. Hij pingelt en goochelt met de bal dat het opvalt voor een jongen van zijn leeftijd.

Na een tijdje over en weer schieten ging mijn voet zeer doen en ook mijn bovenbeen. Balletje trappen is duidelijk geen regelmatige zelfs totaal geen bezigheid van me. Dus zei ik hem dat ik een video zou maken van zijn poging om de bal zolang mogelijk omhoog te spelen zonder de grond te laten raken. Ik heb er een filmpje van anderhalve minuut van: 167 keer omhoog tikken met voet of knie. Lucas zei dat zijn record met blote voeten op meer dan 400 keer stond. Eerlijk gezegd, als heb ik er geen verstand van, zie ik groot voetbaltalent in Lucas. Hopen dat hij een kans krijgt.

Na het voetbal gebeuren kreeg Lucas een ijsje en gingen we (Lucas, Liesbeth, Denise en ik) weer terug naar zijn oma en de anderen Om ons voor te bereiden voor het afscheid. Liesbeth vroeg Lucas: "De tijd gaat snel, dus pak je kans. Heb je nog brandende vraag of opmerking, stel die." Lucas moest lang denken en wist niets. Op de vraag wat hij het leukste vond, antwoordde hij dat het zwemmen heel leuk was, en naar strand, en voetballen. In het kort heeft hij dus genoten van de hele dag. Ik ging met Denise voor de lunch en drankjes betalen en ik rekende ook discreet met haar af. Daarna liepen we met zijn allen naar de uitgangnamen we emotioneel afscheid en toen de taxichauffeur er aan kwam, ging ik die ook betalen voordat hij bij de groep was. Hij dankte ons en vroeg vergeving voor te laat zijn geweest en  gaf een sleutel met de vorm van een hamer, volgens zijn zeggen een herinnering voor het verspreiden van het Evangelie door daden. Behalve Liesbeth en ik stapten allen in de taxi en reden weg, terwijl we wee zwaaiden tot ze uit het zicht waren.

Wat we morgen gaan doen? Geen idee. Waarschijnlijk een dag emotioneel verwerken van de afgelopen vier dagen.